اینجایم:

            http://lined.blogfa.com

از اول

     ـ بی که بدانی و بدانم ـ

          مرده بودم

از دوم

    زاییده شدم ، زاییدی ام

و تو انگار که مادر من ،

             خود منی .

و این شاید

اصلاً شاید همه اتفاقی بوده اند ، از دوم . 

 به یمن این اتفاق ، تبریک ؛

     که دختری زیبا در چشمان سیاه تو متولد شد

  بعد

     در سکوت تو به رقص درآمد

  بعد

     در نگاه تو جان داد

     خاکستر شد

     و کرکس ها که از قفس آزاد شده اند

     در اعماق یک اقیانوس ناآرام

     و بریده بریده استخوانهاش

     و لخته لخته خون ...

  بعد

     به خاک سپرده شد

بوی قربانی سوخته می آید ...

     چه مرگ مشکوکی ،

                                 از اول .

¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ توسط naavak

بی اختیار مزه مزه می کنم

چه طعم تلخی دارد

" نونی " که بر سر " نبودنت " بیات شده است

چه سرد می شوم ...

انگار

مدتهاست که از چشم و دهانِ تو افتاده ام

و تو چه تیز می روی

و مرا نمی بینی

که در تابوتِ آرزوهای بربادرفته ام

زنده به گور شده ام

و فکر مرا نمی خوانی

که هنوز هم مشغولم به

" تو "

که تندیسِ تخیلِ مرحومِ منی

هنوز هم

مشقِ هر شب من از رویِ

" تو "  

ـ صدباره ـ

تلخ می شود از بسِ تکرار

. . .

چه جایت خالی است

تا برای بارُمین بار 

همه ی جاریِ سیالِ ذهنم را پوزخند بزنی ...

که چه جسارتی

که چه شهوتی

که از تو  ـ هیچ ـ  سیر نمی شوم انگار

و                 

خودمانیم

خوب می دانم که در دل 

مرا به آغوش می کشی به غرور

 . . .

به گمانم دیر شده ام

                  ـ تو بخوان " پیر " ! ـ

و از وقتِ خوابم گذشته است

باز

تو کجایی

تا حُکمم کنی

 به تنهایی

و به این دورِ باطل

 که از طعمِ تلخِ نبودنت شروع می شود ...

نشان به آن نشان که پیر شده ام ؛

حتی ــ گاه ــ

     فکری ام که :

دندان هایم را کجا جا گذاشته ام

و چند وقتی هست

که با چشمانِ بی سویم

                       این سو و آن سو ، پیِ چه ام .

و با خودم مرور می کنم هی : واِن یَکادُ الّذینَ ...

نشان به این روزها

که نمی دانم چرا سر انگشتانم می لرزند .

و زانوانم .

و ازقضا  ــ این روزها ــ

                             دلم

و ترسم  ــ این روزها ــ

                             ایمانم

      که   ــ این روزها ــ

همه ام است .

و دانه دانه اسفندها را دود می کنم .

و دانه دانه موهایم را سپید .

و دانه دانه پیر می شوم ...

نشان به آن نشان که  ــ دیگر ــ 

           نه " خاطره ات " را ،

       نه " کوچه ات " را ،

   نه " خانه ات " را ،

نه " ت " را ،

هیچ

به یاد نمی آورم .

و  نه " شعرهایم " را

     و " چشمهایم "  را

           و " دست هایم " را .

چه ،

     " م " را قبل تر از این همه

     از یاد برده ام ؛

نشان به .

             .

             .

              این همه ، باورت شود .

                                             باید .

                                             بی هیچ نشانی .

دو نقطه دی!!

این کاغذ پاره ها رو با کلی زحمت پیدا کردم . از شما چه پنهون که با خوندنشون روحم شاد شد ! یه چیزیه شبیه به روزنوشت ، مربوط به اردیبهشت و خرداد ۷۷ ؛ یعنی درست وقتی که تازه ۹ سالم شده بوده ...

یقیناً خوندنش خالی از لطف نیست ..

پیش نوشت : تمام سعیم رو کردم که دقیقاً همون رسم الخط رو اینجا پیاده کنم ، بنابراین زیاده از حد ، شگفت زده نشید !    

۱۷ اردیبهشت

امروز پنجشنبه شهادت امام حسین(ع) متاسفانه تولّد من است . ولی قرار است تولّد من جمعه برگزار شود .

۱۸ اردیبهشت

امروز که قرار بود تولّد من باشد ، نشد .

۱۹ اردیبهشت

امروز هم که قرار شد تولّد من باشد باز هم (( نشد که نشد )) امروز اولین امتحان شفاهی را داشتیم (( و من همه اش را بلد بودم ))

 ۲۰ اردیبهشت

(( باز هم امروز نشد که تولّد )) (( من باشد !؟ ))

۲۱ اردیبهشت

در امروز امتحان دینی داشتیم . (( باز هم من بلد بودم )) بلاخره تولّد من امروز برگزار شد و هریک از اعضای خانواده چیزهایی به من هدیه کردند .

۲۳ اردیبهشت

(( در امروز امتحان اجتماعی )) (( داشتیم )) امروز من از منطقه جایزه گرفتم . (( من امتحان اجتماعی را خوب دادم ))

 ۳۱ اردیبهشت

مامان به من کتابهایی هدیه کرد . بابا هم از سر کار یک کتاب برای ما آورد . و من نصف آن را امروز خواندم . امروز جمعه است و خانم به ما تکلیفی (( نداده ))

 ۳ خرداد

امروز ما امتحان ریاضی داشتیم . من امروز در کلاس تشویق شدم . امروز فرحی به من یک شکلات هدیه کرد . امروز ما در آزمایشگاه فیلم سین در الله را دیدیم . ولی تا آخر نه .

 ۴ خرداد

امروز امتحان نقّاشی داشتیم . من دریای پر از ماهی را کشیدم که ماهیگیری از آن دریا ماهی می گیرد . امروز عمّه پروین ما را به خانه آورد . امروز من عکسی را برای وقتی که تولّد علی شد انتخاب کردم که به او بدهم .

۵ خرداد

امروز در کلاس ۴ صفحه دیکته تمرین کردیم . امروز ما ، مامان را پیش دکتر بردیم . حال مامان خیلی خیلی بده . قرار است پس فردا سهیلی پور به کلاسمان بیاید .

۶ خرداد

امروز اوّل صفر است . و من چشم انتظار ۲۸ صفر هستم . آخر خانه مادربزرگم (( شل زرد )) (( می دهند )) حال مامان بدجوری بده

۷ خرداد

من امروز به سهیلی پور نامه نوشتم . امروز سهیلی پور به کلاسمان آمد . ما امتحان (( دیکته )) (( داشتیم )) (( من امروز یک کتاب را تمام کردم ))

 ۸ خرداد

هنوز حال مامان خوب نشده

۹ خرداد

ما امروز در کلاس همه اش مشغول حل کردن تمرینات انشا بودیم . امروز من در خانه هم (( انشا تمرین کردم )) بلاخره هم حال مامان امروز خوب شده

۱۲ خرداد

در امروز خاله هایم به خانه مان آمدند . در امروز به خاله هایم خیلی خوش گذشت .

 ۱۷ خرداد

در امشب قرار بود ما به پارک ارم برویم . ولی برنامه مان جور در نیامد . امروز مامان اتاقم را مرتّب کرد .

 ۱۸ خرداد

در امروز من رفتم و کارنامه ام را گرفتم . همه ی نمره های من ۲۰ شد . قرار بود امروز ما به پارک ارم برویم ولی پمپ ماشین خراب شد .

 ۱۹ خرداد

من در امروز دوچرخه سواری کردم (( با الاهه ))

 ۲۳ خرداد

در امروز بابام و علی به سمنان رفتند . من و خواهرم ومامانم هم به خانه مادربزرگم رفتیم . ما ساعت نزدیکیهای ۱ یا ۲ بود که خوابیدیم و ساعت ۴ علی و بابا آمدند . علی ۱ کاکائو به من داد و گفت که فردا بخورم .

 ۲۴ خرداد

من امروز کاکائو را خوردم . امروز من خیلی بچه ی خوبی بودم و به حرف خواهرم گوش کردم . مامان به من قول داد که توی این هفته برای من ۱ دوچرخه بخرد چون محمدامین دوچرخه ام را خراب کرده است .

 ۲۶ خرداد

امروز صبح پس از خوردن صبحانه مامان و بابا به سر کار رفتند . خواهرجون و علی خوابیدند . من هم کمی . من و علی بیدار شدیم و با خواهرجون ناهار خوردیم . خواهرجون خوابید . پس از مدّتی داداش آمد و مرا سوار (( دوچرخه اش کرد .

 پی نوشت ۱: عشق پرانتز و تشدید و قرمز بودم شدیـــــــد!!

پی نوشت ۲: خاطره ی بعضی از روزا کلی برام جالبترن مثل : ۳ ، ۱۲ ، ۲۳ ، ۲۴ و ۲۶ خرداد ...

پی نوشت۳: این طوری که خودم خودم رو وصف کردم ، لوس و خودشیفته هم بودم انگار ..

پی نوشت۴: در مجموع فکر می کنم با این پست، جوری آبروی خودم رو بردم که حالا حالاها ..... (؛

پی نوشت ۵: دو نقطه دی!!

                جاریِ سیالِ ذهنِ سیالِ جاریِ من...:

.

.

.

کشتی هایم غرق شده اند.

من هم، کم کم.

این اقیانوسِ وهم است انگار: شوری اش چشمانم را می سوزانَد.

و این موج ها که سرکش اند و مرا اسیر کرده اند.

و این طوفان، چه مرا دلتنگِ پدر کرده است... ــ پسر نوح که منم!‌ ــ

قلپ قلپ سرفه می کنم..

چه وحشی است، باد

چه تنهام، من

چه سردم شده است...

نا ـ خدا شده ام! 

"... هر زمان که عرصه ی سیاست و فرهنگ جامعه در پوشش دین و ایمان ظاهر شد، فاتحه ی تحمل عقاید و آزادی اندیشه و سعه ی صدر فرهنگی خوانده شده است."

                                                                          سید مرتضی آوینی/حلزون های خانه به دوش

ماهها پیش در حاشیه اش  ــ کمی تلخ ــ نوشته ام: یاد امروزمان که نه فقط، یاد همیشه مان به خیر ...

 -----------------------

پ.ن :این روزها، عجیب، بد شده ام ... خدایم بیامرزد...

ژاژ

من. المپیاد ادبی. حافظیه. سال تحویل. تغییر رشته. فلسفه ی دکارتی. کلاس ادبیات. قلم چی. رتبه ی ۶۰. شال گردن. شیزوفرنی. ریاضی. عشق. پیتزا. عکس. چترباز. هدیه. تولد. رتبه ی ۱۸. دوبی. آپوکالیپتو. مشاور. استرس. برنامه ی درسی. سوتی. سنجش. نا امیدی. استرس. بحر. سهروردی. عشق. اس ام اس. دعا. سنجش. خواب. اسباب کشی. نیاوران. مدیریت. عشق. MBA. غرور و تعصب. سید جمال الدین اسد آبادی. شریعتی. عربی. شوتر. شهرکتاب. والاس و گرومیت. دینی ۲. فیبوناتچی. خواهرجون. استرس. خواب. برنامه ی درسی. رتبه ی ۴۳. دعوا. آقای احمدنیا. امتحان. دودر. کتابخونه. کنسرت. مسجد بلال. سالیوان. ipod. صورتی. نامه ای به گورباچف. آمار. احمد شوقی. بلوار دانشجو. برنامه ی درسی. روان نویس. آقای بابایی. دعوا. رتبه ی ۵. بی خیالی. همایش. اس ام اس. کشتی پهلو گرفته. پارک ملت. مشاور. بارون. دانشگاه شهید بهشتی. ویالن. فال حافظ. نفرات برتر. آزمون جامع. استرس. دعا. بی خیالی. چند روایت معتبر. سوغاتی. shall we dance. خواب. گاج. آقای کریمی. شرک خفی. نسبت طلایی. رمل مسدس مشکول. برنامه ی درسی. موقعیت سوق الجیشی. مکس. غیبت. پیش بینی رتبه. استرس. توکل. ۲۴ کتاب. کنکور. افتضاح... خواب. دعا. اعتکاف. دانشگاه تهران. عرفان های کاذب. شهاب حسینی. مونتاژ هالیوودی. رتبه؟ آمادگی تافل. انجمن خوشنویسان ایران. مدرسه. هم چنان استرس. سامان احتشامی. دعاي کمیل. تاریخ اجتماعی ایران. سوئیت سمفونی رسول عشق و امید. جمعه بازار. انسان بی خود. پاداش سکوت. تنهایی. اینترنت. من...  نقطه، سر خط

                                            "  عروس   "

:       در شأن نزولت

                        ــ  تو ؛ چونان آیه ای نازل شده بر متن هستی  ــ

        همین بس که بی اغراق ،  " الرحمنِ "  آفرينشي  ...

        -------------

پ.ن :  چه قريبانه مطولد مي شوي هر بحار  .. هه ! بچه اي هنوز  ...

¤ نوشته شده در ساعت ٩:۱٦ ‎ب.ظ توسط naavak

شازده کوچولو

۱

گمش کرده ام . یعنی تا همین چند وقت پیش همین جاها بود . یعنی همان موقع که هواپیمایم خراب شده بود ، درست بالای همین تپه ی شنی ...

'' به گمانم شازده کوچولویم را کشته ام ! آرام و بی صدا .. '' حتی فکرش هم به ذهنم خطور نکرده بود . بدون اینکه بدانم به واقع ، من ، فاعل این جنایت بوده ام یا کس دیگر . بدون اینکه بتوانم به کِی و کجا و چرایش فکر کنم حتی ! '' شاید در خواب '' کسی چه می داند .. '' شاید در درون '' ... '' در فکر ، ‌رویا .. تو که خدای تخیلی ! ''

بی خیال . دیروز وقتی به خودم آمدم دیدم درست بالای صفحه ی ۸۳ کتاب فلسفه ام ، یک بره ی سفید کشیده ام . کتاب را بستم و هیچ تلاش نکردم که بغضم را رام کنم ...بعد رفتم و از توی انبار ، هواپیمایم را پیدا کردم و زدم زیر بغلم . از دیروز تا حالا لابلای تمام این بوته ها را گشته ام . از همین تپه ی شنی ۲۳ بار بالا رفتم و پایین آمدم .    اما نمی دانم چرا

                    هِی هرچه اتفاقی ، 

                            هواپیمایم را زیر این تپه فرود می آورم

           یا هرچه یک بره ی سفید ...

                           کشیده می شود ،

          در گوش من دیگر

                           صدایِ ... *

بی فایده است . ضمیر ناخودآگاهم راست می گفت انگار ؛ خودم کشتمش .

اگر تا حالا کسی اعتراف نکرده باشد ، می روم و خودم را معرفی میکنم .   بیچاره گل سرخ ...

۲

اجیرم کرده بودن . البت اگه راستشو بخواید ، انگار پشت پرده هم دستایی تو کار بود ؛ خب ما که نمیدونیم بین آقا شازده و آقایونِ سیاره دارِ تاجر و دانشمند و مابقی چه خورده حسابایی بوده ، فقط دیدیم صد چوغ کم پولی نیس . راستش کار سختی هم نبود . درست همین موقع ها بود ؛ دم دمای غروب . پسره بالای تپه وایساده بود داشت آسمونو نیگا می کرد . انگار کف دستشو بو کرده بود ، تا خواستم جلدی بپرم جلوش ، گفت : '' دیر کرده . نگرانم . تا الآن باید می رسید . '' راستیتش ما دُرُس نفهمیدیم منتظر چی یا کی بود . همین طور زل زده بود به آسمون . شاید چشم به راه سفینه ای ، طیاره ای ، مرغی ، جنبنده ای ، چیزی بود .. ما کاری به این کارا نداشتیم . رفتیم بالا سرش و بی معطلی خوابوندیمش رو تپه . هیچی نمی گفت . آروم بود . نیم وجبی انگار خیلی حالیش بود . فقط آروم گفت : '' تو هم بی گناهی ... '' با اینکه یه جورایی مهرش به دلم نیشسته بود ، اما پیش خودم گفتم امون ندم بهتره . به خودم اومدم دیدم قلپ قلپ خون داره از پهلوش می زنه بیرون . دلم آروم نبود . این دفعه با دفعه های پیش خیلی فرق می کرد . لامصب یه چیز دیگه ای بود . حقش نبود . به قول خانوم جون ما ، هیشکی نمیدونه رو پیشونیش چی نوشتن ... القصه ، اون دم آخری که بالا سرش حیرون واساده بودم ، دیدم از اون دورا یه جوون داره می آد . یه طیاره هم انگاری زیر بغلش بود .گفتم اگه دیر بجنبم کارم ساخته اس . دِ فرار . .. به خدا آقا ما بی گناهیم . خودتون باس می بودین با جفت گوشاتون ميشنفتین آقا شازده خودش گفت . چیز حالیش بود . رو هوا که حرف نمیزد ؛ یه چیز می دونسته لابد ...

۳

دیر رسیدم . قبل از من همه ی اهالی زمین اعتراف کرده اند . نمونه اش همین بابا .. با اینهمه وقتی از آنها خواستم به من هم یک برگه بدهند تا وقایع اتفاقیه را درش شرح دهم ،   فقط یک بره کشیدم ، یک بره ی سفید ...

 -----------------

* بر وزن شعری از قیصر امین پور

کوری

فکر می کنم حداقل حالا فرصت مناسبی نباشد برای این همـــــــــــــــــــــه سردرگمی و تعلیق !

این روزها ، حتی ، در به در دنبال سراب می گردم ..

چه ناشکر شده ام ...

نه چندان بی مناسبت !

نَفَسم گرفت ازين شب ، درِ اين حصار بشکن

درِ اين حصارِ جادوييِ روزگار بشکن

چو شقايق از دلِ سنگ ، برآر رايتِ خون ،

به جنون ، صلابتِ صخره ی کوهسار بشکن

تو که ترجمانِ صبحی ، به ترنّم و ترانه

لبِ زخم ديده بگشا ، صفِ انتظار بشکن

" سرِ آن ندارد امشب كه برآيد آفتابی "

تو خود آفتابِ خود باش و طلسمِ كار بشكن

بسُرای تا كه هستی ، كه سرودن است بودن

به ترنّمی دژِ وحشتِ اين ديار بشكن

شبِ غارتِ تتاران ،‌ همه سو فكنده سايه

تو به آذرخشی اين سايه ی ديوسار بشكن

ز برون كسی نيايد چو به ياريِ تو ، اينجا ،

تو ز خويشتن برون آ ، سپهِ تتار بشكن

                                                                  محمدرضا شفيعی كدكني

چه کسی خدايم را از پشتِ خيسيِ چشمانم دزديده است ؟!

اين که اين همه فکر کردن نداشت !

اين طور توجيه می کنيم که علت زمينی شدن و بودن و ماندنمان ، جاذبه است . نيوتون را جای خودمان می فرستيم مصافِ مجادله و يك سيب هم می دهيم دست خدا و    خودمان هم برمی گرديم همان جايی كه بوديم !

به همين سادگی ...

    " بی گفت ! "

من خسته ام . خسته ی خسته ی خسته . در اين زندانِ بيهودگی ، پاهايم را به زنجيرهای پوچی بسته اند تا ميله های زندان را به قصد رهايی لمس نکنم ؛ مبادا فکر عبثِ ميله ها مرا در کام خود فرو بَرَد . اما من از ساختار موذيانه ی اين ميله ها خوب باخبرم که با چه ترفندی ، کربن مونو اکسيدِ " قفس " می پراکنند و هرچه اکسيژنِ " پرواز "  در اين هوا شنا می کند ، به قصدِ رسوب ، روی اين ميله ها می نشيند . نه دست من است ، نه دست آنان ؛  من بايد " نفس " بکشم . گرچه آن چنان به طول نمی انجامد ، عرضِ نفس کشيدن هايم ...

مرا نمی فهمند ؛ هيچ کدام از اين دربان ها مرا نمی فهمند . صبح تا شب ، جيب هاشان را پر می کنند از سنگريزه های حماقت و مغز مرا هدف می گيرند ؛ ببين خون می چکد از سرم . خونِ درد است ، دردِ حماقت . قرعه ی تقاصش ، ليک ، اين بار به نام من افتاده است . از سرم خون می چکد ...

آن اوايل ، بر روی سقفِ سنگينِ اين سياهچال ، دريچه ی هوشی بود رو به وسعتِ آسمان و کبوتر . هر روز صبح کبوتر به تشويش ، روی ميله های دريچه قدم می زد . شايد منتظر بود ؛ قراری داشت به موعد صبح هر روز .

رفت کبوتر . يعنی نمی دانم ؛ شايد هم نرفته باشد ، هنوز هم به انتظارِ موعدِ هنوز نيامده ، هر روز ، روی سقفِ اين تاريکْ مامن ، انتظار و تشويش را متر می کند ... چه می دانم ؛ حال که مرا به جُرم تماشای آسمان و کبوتر ، به ميله های  " اين سوتر " زنجير بسته اند ...

يادم می آيد يکبار از زندانبان پرسيدم : " جُرم من چيست ؟ "   طول خنده ی بی دانشی اش مرا به ياد عرض شکمش انداخت . بی گفت ، مرا به اينجا آوردند .

سالها بعد دوباره ديدمش ، وقتی سگِ سياهِ هارش را تا مرز استخوان های زندانيِ قبل از من دنبال کرده بود . باز هم می خنديد . تا دهانش را باز کرد به توطئه ی خنده ، خودآگاه ، نگاهم به شکمش افتاد . من هم خنديدم ؛ انگار به شيوه ی همزيستی با هم رشد می کردند ، طول خنده ی طمعش و عرض شکم حيوانيتش ...

آن دوردست ها يگانه گنجشگی بود که به ملاقاتم می آمد . با کمپوت های ترنم و کيسه هايی پر از اميد . يادم می آيد يکبار کيسه های اميد را پر کرد از جوجه گنجشگهايش تاگنجايشِ منبعِ اميدِ مرا بيازمايد ؛ به خيال او ، اشباع شده بودم از اميد . اما ديد که جوجه گنجشگهايش را چه سنگدلانه ، نگاه ِ مشتاقِ من بلعييد . فکر می کنم از هجوم آن همه اشتياق به نشانه ی تماشای گنجشگکانِ اميدش ، کمی رنجيد ؛   چون رفت و ديگر به ملاقاتم نيامد ...

از آن روز به بعد ، من هر روز در دستِ دربان زندان ، يک تخم گنجشگ می بينم . هر روز صبح ، آن ها را به قصد اضافه وزن ، با پوست می خورَد و استخوان های تردِ جوجه ها را تف می کند روی سراميک های انديشه ی زير پای من . گاه گداری هم ، روی تخته سنگ های زيرِ استخوان های همان زندانيِ قبل از من ، که بوی " خِرَد " می دهند هنوز ...

                                                                                         تابستان۸۳

    جزو معدود نامه هاييه که خيلی زود به زود می رم سراغش تا به قول امير ، برای بارُمين بار     بخونمش ؛ نامه ای از يک دوست ...

گفتی : " بگو ...! "

اشك در چشمانم جمع شد .

ياد آن روز افتادم ؛ همان روز كه در غار تنها بودم . همان روز كه گفت : " بخوان ...! "

همان روز كه صداش تا ته غار رفت و برگشت .

خيلی وقت بود كه فراموشم شده بود . تو يادم انداختی !

دستم را گرفتم روی چشمانم و   خواندم . همان هايی كه يادم داده بود . خواندم :

    " اقرا بسم ربك الذی خلق " 

دلم می خواست باز هم بخوانم .

ياد آن روز افتادم كه داشت يادم می داد ؛ همه ی نامهايش را ؛ چقدر زياد بودند ... شمردنشان را ، ستاره ها هم كم می آمدند . گفت : "  حالا بياموز ... "

و من همه ی فرشتگانش را آموختم .    همه ی زمين را ...

گفتم : " چی بگم ؟ خيلی وقته كه يادم رفته ! "   حقيقتاً هم ، همه را فراموشم شده بود .

گفتی : " از خودت ، از الآن ... "       خودی نبود .

مدت ها بود كه خودم را تنها ، در صحرا رها كرده بودم و بازگشته بودم .

گفتی : " از گذشته ها زياد شنيدم ... "           راستی كِی شنيده بودی ؟!

مدت ها بود كه مصلوب شده بودم . مدت ها بود كه به نام من ، به جرم عشق ، سوزانده می شدند . مگر چقدر از نبودنم می گذشت ؟!

 راستی مگر چقدر از نبودنم می گذشت كه گوساله ای ساختند و به خدايی پرستيدندش ؟!

گفتی : " يادته اون روز چقدر برات حرف زدم ؟ "

خوب يادم بود .

شب بود . بعد از سالها ديدمش . گفت : " داخل شو ! " ، " بی پای افزار ! "

مگر كه بودم من ، كه سخن گفتنش را سزاوار باشم ؟! . . . چوپانی برهنه پای !

گفتی : " فكر می كردم هر چه از دل برآيد ، لاجرم بر دل نشيند ... "

راستی مگر جز از دل گفته بودم من ، كه سخنانم را نشنيدی ؟

مگر چه خواسته بودم كه رهايم كردی ؟

مگر چه خواسته بودم كه بی شمسم كردی ؟!!

مگر چقدر مانده بودی كه رفتنت فرا رسيده باشد ؟!   كوچه ها را به دنبالت دويدم ؛   صدايت زدم ، بازنگشتی .

به ياد آوردم ؛ تمام محرم نبودن هايم را ... كم ، نيازرده بوديَم!

گفتی : " داری انتقام می گيری ؟! "

من ؟ من در چاه هم كه بودم ، كينه ای نداشتم از برادرانم ... آنقدر منتظرش ماندم تا با ريسمانش بيرونم بكشد ؛ زليخايش را ببينم .

من كه خود خواب ها را می فهميدم ؛ چطور نمی دانستم تهمت هايشان را ، و به زندان افتادنم را ... ؟!

مرا كه برای از دست دادن ساخته بود . پس چرا نبودنت را تحملم نبود ؟

من كه قربانی كردن را خوب بلد بودم . من كه اسماعيلم را هم ...

هرچه بود ايمانش آورده بودم .

ديگران را خرده نمی گيرم ؛ ولی تو ديگر چرا ؟ تو كه می دانستيَم ...!

من كه بر دار بودم . من كه حقانيتم را تاوان می دادم ؛ تو چرا ؟!

هيچوقت نپرسيدمت ،   چطور انكارم كردی ؟ تو كه پطرسم بودی ...

تو كه پيمان بسته بودی دينم را آموزش دهی ، چرا مسيح بودنم را منكر شدی ؟!

خوب می دانستی ، نيازت داشتم !

گفتی : " بودن و نبودنم ، چه فرقی می كنه ؟! "

خوب می دانستی ، اگر تو را هم نداشتم ...!       راستی ، بی زينبم ، كربلا را چه می خواستم ؟

خواندمت ، فريادت زدم ، گريستمت ... يادت هست ؟ گفتم : " جا ماندم ، مرا هم با خودت ببر ! "

گفتی : " برای تو جايی نيست ! "     راست هم می گفتی . كشتی ات پر بود .

كشتی ات ، بی من ، به راه افتاد ...

پاورقی

۱- اين روزا اصلاْ حال و هوای خوبی ندارم . هيچ وقت به اين شدت احساس تنهايی نمی کردم ؛ نمی دونم واقعاْ چمه ... ، و جالبتر که اين روزای مذکور ، مصادف شدن با آستانه ی امتحانهای نهايی من !   اين روزا بيشتر از هميشه به حال خودم دعا می کنم ... ، شما هم دعا کنيد ، لطفاْ !!!

۲- فکر کنم بايد حدود يکماه ، از ناوک و حال و هواش دور باشم ، البته بعد از اون هم به ناچار بايد حضور ناوک رو تقليل بدم ... حالا راجع به يکماه بعد، همون يکماه بعد به نتيجه می رسيم !

۳- سال تحصيلی مون از ۱۷ تير شروع می شه و من از اين بابت خيلی خوشحالم چون هر جوری که نگاه می کنم می بينم مدرسه رفتن رو به تو خونه موندن ترجيح می دم ؛ آخه خودمو خوب می شناسم ، هروقت زمان خونه نشينی ام ، بيش از اندازه ميشه ، تو خونه همه کاری ميکنم غير از درس خوندن ... هيچ وقت يادم نمی ره ، سال سوم راهنمايی که بودم ، تو تعطيليهای امتحان نهايی ، رفتم با کلی دردسر از لابلای جعبه های توی پارکينگ ، هر چی مجله بود رو آوردم نشستم همه ی جدولاشونو حل کردم !!!!  بی خودی که نيست می گم : التماس دعا !

۴- امسال برعکس پارسال ، با اينکه يک روز کامل تو نمايشگاه کتاب گشت زدم ، اما به غير از چند تا کتاب کمک درسی هيچ کتاب ديگه ای نخريدم ، کاملاْ سرد و بی ذوق از لابلای همه ی غرفه ها رد می شدم و دست آخر به خودم می گفتم : خب که چی حالا !!!     فکر می کنم همين حالتهای وارونه ام ، باز به نوعی بر می گرده به همون مورد اولی ...

.

.

۵- . . . روتو برگردون خدا ، می خوام روی ماهتو ببوسم . . .

کاش هفده سال پيش در چنين روزی...

   سرش را پايين می اندازد . " می دانی ، من خيلی فکر کردم . از همان اول . از اين بالا به آن پايين که خيره می شوم ، حس می کنم به يک دفتر هندسه خيره شدم . به يک عالمه گراف و تابع و منحنی های رنگارنگ و نقطه هايی که هر لحظه متولد می شوند . " لبخندش سرخ می شود : " درست مثل توی فردا ، نه ؟! "

سعی می کنم همه ی حجم اشتياقم را بچپانم توی چشمانم تا به حرفهايش ادامه دهد ؛  " من فکر می کنم خيلی از آدمها آن وقتی که به دنيا می آيند يک نقطه اند . يک نقطه ی کوچک . نمی دانم ، شايد نقطه نه ، مهم نيست ؛ يک حجم که از اين بالا وجودش لمس شدنی باشد . همين . "  با دست اشاره می کند به يک نقطه ی شيرين که کم کم دارد به خودش رنگ می گيرد . " تولد . . . " اين را که می گويد ، با ذوق بالهايش را تکان می دهد و مرا بغل می کند : " درست مثل توی فردا . . . " به آن همه حجم اشتياق ، التماس را هم اضافه می کنم ؛ ادامه می دهد : " خيلی از اين آدمها که پاکند و پاک می مانند و وجودشان را با راست بودنشان آغشته می کنند ، در نهايت يک نيم خط می سازند ؛ يک وجود بی انتها که هميشه جاريست . " سرش را پايين می اندازد و بغض می کند : " می دانی ، هر نقطه که متولد می شود ، ما فرشته ها از اين بالا دعا می کنيم که يک نيم خط متولد شده باشد . نيم خط بودن کار سختی است ... " اشکهايش را پاک می کند . " اما بيشتر نقطه ها خيلی بخواهند خوب باشند ، آخر سر يک پاره خط می سازند بر صفحه ی شلوغ زمين . يک وجود که از يک نقطه شروع می شود و به يک نقطه هم ختم می شود . همين . " سرش را بالا می آورد و معصومانه زل می زند به من : " اما باور کن ما به همين هم قانعيم . به زمين نگاه کن . چه می بينی ؟ يک عالمه مارپيچ و منحنی و شکل هايی که هيچگاه معنی و مفهومی نداشته اند . زمين شده يک شابلون ، نه ؟ " صورتش حالا خيسِ خيس شده . چند لحظه بعد دستم را می گيرد و می برد آن سوتر . شگفت زده است : " اما هيچ وقتِ هيچ وقت فراموش نمی کنيم خطهايی را که به زيبايی ، زمين را مقدس کرده اند . خطهايی که اگرچه در طول زمان کم تکرار می شوند ، اما بودنشان آنقدر عاليست که ... " " می دانی ، اينها حتی از يک نقطه هم شروع نمی شوند ، انگار که از قبل جاری بوده اند و تا ابد جاری می مانند ، بدون هيچ شروع و پايانی . . . خطهايی که هيچ گاه کمرنگ نمی شوند . "

 هنوز خيره ام به خطوطی که می درخشند ؛ موازی وار . . .

انگار که چيزی يادش آمده باشد ، مرا بغل می کند و می گويد : " آماده ای کوچولوی من ؟ از اين بالا برايت دست تکان می دهم . " دستهايم را می گيرد و از پنجره ی آسمان رهايم می کند .

   .

   .

   .

       فرشته با اضطراب خيره می شود به زمين . جرقه ای هبوط می کند و محو می شود .  فرشته حيرت می کند . . . " يک وجود بی انتها که هميشه جاريست . . . "

دستش را روی کاغذ چفت کرد ، مصمم بود به حتم ، چيزکی بنويسد .

 ــ " هر تصديری ، تکرار هست ولی هرتکراری ... "

از ذهنش گذشت ؛  " باز توضيح واضحات .."   و چشمانش را بست و همراه با دبير زمزمه کرد : " ولی هرتکراری ، تصدير نيست . "

چيزکی نوشت و ناتمامِ نوشتن ، خط زد .

 ــ " آدمی در عالم خاکی نمی آيد به دست

                                                     عالمی ديگر ببايد ساخت و از نو آدمی "

دلش هوای عاشقانه کرده بود . چشمانش برقی زد : آن هم ازآن عاشقانه هايی که هبوط می کنند !

 ــ " اگر واژه ای در آغاز و پايان بيتی تکرار شود ، تصدير نام دارد ..."

دنبال مخاطب نمی گشت برای عاشقانه اش ؛ دلش هوای هبوط و نزول کرده بود ...

صدای مبهم دبير در گوشش ، کم و بيش می شد : " اين آرايه بر زيبايی ظاهری شعر می افزايد ... "

نخواست فکرِ مکرر بودنِ تکرارهای دبير ، دوباره شود ؛

دستش برروی کاغذ چفت شد ، ناخودآگاه ..

                                                  سُراند ؛

 "  کسی چه می داند ؛    شايد من ، تصديرِ زندگيِ تو باشم ! "

من از اين پايين برای خدای بزرگ‌‌‌ِ کوچکيَم دست تکان می دهم ؛ حتی چهار زانو می نشينم و با حوصله ، مثل بابا ، با روزنامه برايش موشک درست می کنم . آن هم نه از کاهيِ صفحه های آگهي سياه و قرمز ؛ از دو صفحه ی سفيدترِ وسط دفتر نقاشی!

و يا اگر ببينم دوست تر دارد ، قول می دهم دزدکی همه ی مايع ظرفشويی صورتيِ گُلی را خالی کنم توی کاسه تا به قول خواهرجون ، لپ های حبابهايم بيشتر گل بيندازد آن وقت رنگی ترينشان را برای او جدا می کنم . حتی قول دو بوسه ی اضافه را به بابا می دهم تا لوله ی خودکار بيک شکسته ام را برايم چسب بزند . اما قول نمی دهم که حبابهايم بزرگتر از حبابهای علی شوند ، چون او يک سال و ۶ ماه از من بزرگتر است!

حتی تر (!) ، اگر او بخواهد قول می دهم برايش از ترش و شيرينيِ بستنی های يخيِ پنج تومانی بگويم و اينکه چقدر گريه کردم وقتی حسين آقا مغازه اش را بست ؛  احساس می کنم از آن به بعد ، خيلی زود « بزرگ » شدم... البته تند اضافه می کنم که او برايم از ترش ترين بستنی های نارنجی هم شيرين تر است!

شايد او دلش بخواهد اسم عروسکهايم را بداند ، آن وقت من قول می دهم بدون خجالت به او بگويم که هيچ وقت برای هيچکدامشان اسم نگذاشته ام ؛ چون هميشه اين کار به نظرم خيلی لوس می آمد!

حتی قول می دهم ـ قبل از آنکه بپرسد ، مثل يک عالمه ی ديگر ـ راستِ راستش را بگويم که نمی دانم مامان را بيشتر دوست دارم يا بابا را . چون هم مامان را بيشتر دوست دارم هم بابا را . اما شايد به او بگويم که او را بيشتر از هردوی انها دوست دارم .

همه ی اين کارها را می کنم ، قول می دهم . حتی بدون آنکه مثل مامان اول اولش بگويم: اگر بچه ی خوبی باشی !      چون می دانم او هميشه خدای خيلی خيلی خوبی اَست.

تازه ، قول هم می دهم که زودِ زود شعرهای محمد جواد محبت و صد دانه ياقوت و من يار مهربانم را حفظ کنم و بعد ، برايش بخوانم . شرط می بندم به غير از اينها می توانم ، تند ، ترتيب ماهها را ياد بگيرم و به او بگويم  که مامان يکبار به من گفت که در يکی از شبهای ماه ارديبهشت به دنيا آمده ام.

می دانم هم ، اگر برايش از کوتاهيِ پتوی بنفشم بگويم ، وَ بگويم که هميشه نوک پاهايم از زير پتو بيرون می زد و تا صبح انگشتانِ پاهايم يخ می زد ، حتماً يک عالمه می خندد و می گويد : حتی اگه پتوی ديگه ای هم نبود ، می تونستی پاهات رو جمع کنی اون زير تا يخ نزنی !       وَمن هم خواهم گفت که اصل مزه اش به همين بود و او باز بخندد!

اما هيج وقتِ هيچ وقت برايش از مژه های خيس و به هم چسبيده ام نمی گويم وَ يا از گريه های گاه و تنهاييهای ناگاه و لرزهای بيگاهم ؛   که او ، خود ، هميشه ، يگانه خدای بزرگِ کودکيَم بوده است وَ خود او ، طعم شوری اشک هايم را بهتر از من می دانست وَ خود او ، بهتر از هر کس ديگر ، مرا « خدا » بود ...

                                                ****

وَ منِ اين روزها ، منِ اين پايين ، اين روزها ، نمی تواند باور کند که * خدا حتی به خاطر گُلهايی که برايمان می فرستد ، از انسان نوميد نيست . . .

- - - - - - -

*رابيندرانات تاگور